انتخاب نوع لیبل یکی از مهم ترین تصمیمات در طراحی و بسته بندی محصولات است. دلیل این اهمیت هم آن است که همان گونه که می دانید لیبل علاوه بر نمایش اطلاعات محصول، نقش بسیاری مهمی در بازاریابی، هویت برند و جلب توجه مشتریان دارد. امروزه دو نوع از پرکاربردترین لیبل های مورد استفاده در صنایع مختلف، لیبل شرینک Shrink Sleeve Label و لیبل پشت چسب دار Pressure Sensitive Label یا Self-Adhesive Label هستند. هر یک از این دو فناوری ویژگی ها، مزایا، محدودیت ها و کاربردهای خاص خود را دارند و انتخاب میان آن ها به عواملی مانند شکل بسته بندی، بودجه، تیراژ تولید، نوع محصول و اهداف برندینگ بستگی دارد.

در بسیاری از صنایع مانند صنایع غذایی، نوشیدنی، آرایشی و بهداشتی، دارویی و محصولات شیمیایی، انتخاب نادرست نوع لیبل ممکن است کاهش جذابیت محصول، افزایش هزینه های تولید یا حتی مشکلاتی در فرآیند بسته بندی را به دنبال داشته باشد. به همین دلیل آشنایی با تفاوت های این دو نوع لیبل اهمیت زیادی دارد. در ادامه تفاوت لیبل شرینک و لیبل پشت چسب دار لیبل شرینک را ذکر می کنیم و آن ها را از جنبه های مختلف با یکدیگر مقایسه می نماییم.

معرفی لیبل شرینک

لیبل شرینک نوعی لیبل پلاستیکی است که به صورت یک آستین یا غلاف روی ظرف قرار می گیرد و پس از عبور از تونل حرارتی، تحت تأثیر گرما جمع می شود و کاملاً به شکل ظرف در می آید. این ویژگی باعث می شود لیبل تمام سطح بسته بندی را بدون ایجاد چین یا فاصله پوشش دهد و جلوه ای یکپارچه ایجاد کند.

لیبل های شرینک معمولاً از فیلم های  PVC، PETG  یا OPS تولید می شوند و قابلیت چاپ با کیفیت بسیار بالا را دارند. از آنجا که این لیبل تمام محیط ظرف را می پوشاند، فضای بسیار بیشتری نسبت به سایر انواع لیبل برای نمایش اطلاعات محصول، تصاویر تبلیغاتی، هشدارها و عناصر برند در اختیار تولیدکننده قرار می دهد.

معرفی لیبل پشت چسب دار

لیبل پشت چسب دار که با نام لیبل حساس به فشار نیز شناخته می شود، از یک لایه چاپی، چسب و لاینر تشکیل شده است. این لیبل بدون نیاز به حرارت و تنها با اعمال فشار روی سطح محصول چسبانده می شود.

این نوع لیبل در صنایع مختلف کاربرد گسترده ای دارد و به دلیل نصب سریع، تجهیزات ساده تر و هزینه پایین تر، یکی از رایج ترین روش های برچسب گذاری محصولات محسوب می شود. لیبل های پشت چسب دار می توانند روی بطری های شیشه ای، ظروف پلاستیکی، قوطی های فلزی، جعبه ها و بسیاری از بسته بندی های دیگر مورد استفاده قرار گیرند.

تفاوت های اصلی لیبل شرینک و لیبل پشت چسب دار

مهم ترین و اصلی ترین تفاوت های این دو نوع لیبل عبارتند از:

۱. تفاوت در نحوه نصب

اصلی ترین تفاوت این دو نوع لیبل در روش نصب آن هاست. در فرایند نصب لیبل شرینک، ابتدا لیبل به شکل یک استوانه روی ظرف قرار می گیرد و سپس وارد تونل بخار یا تونل هوای گرم می شود. گرما باعث جمع شدن فیلم پلاستیکی می شود و لیبل کاملاً به فرم ظرف می چسبد.

در مقابل لیبل پشت چسب دار تنها توسط دستگاه لیبل زن روی سطح محصول چسبانده می شود و هیچ نیازی به عملیات حرارتی ندارد. همین موضوع باعث ساده تر شدن فرآیند نصب و کاهش تجهیزات مورد نیاز می شود.

۲. میزان پوشش سطح بسته بندی

یکی از مهم ترین مزایای لیبل شرینک، پوشش ۳۶۰ درجه ظرف است. این نوع لیبل تقریباً تمام سطح محصول را پوشش می دهد و فضای بسیار زیادی برای چاپ طراحی های گرافیکی، اطلاعات فنی، تبلیغات، دستورالعمل مصرف و عناصر برند فراهم می کند. این ویژگی باعث شده است برندهای فعال در حوزه تولید نوشیدنی و محصولات آرایشی و بهداشتی به طور گسترده از لیبل شرینک استفاده کنند.

در مقابل لیبل پشت چسب دار معمولاً تنها بخشی از سطح ظرف را پوشش می دهد و اندازه آن به فضای مورد نیاز بستگی دارد. از این رو فضای چاپ محدودتر خواهد بود.

۳. سازگاری با شکل ظروف

لیبل شرینک برای ظروف با شکل های پیچیده گزینه ای ایده آل است.اگر بطری دارای انحنا، فرورفتگی، برجستگی یا طراحی خاص باشد، لیبل شرینک بدون مشکل روی تمام قسمت ها قرار می گیرد و ظاهر محصول را کاملاً یکدست می کند.

این در حالی است که لیبل پشت چسب دار روی ظروف کاملاً صاف یا دارای انحنای ملایم بهترین عملکرد را دارد. استفاده از این لیبل روی ظروف بسیار منحنی ممکن است باعث ایجاد چروک، بلند شدن لبه ها یا کاهش کیفیت ظاهری شود.

۴. کیفیت ظاهری و جذابیت برند

از نظر جلوه بصری، لیبل شرینک معمولاً برتری محسوسی دارد. تفاوت لیبل شرینک و لیبل پشت چسب دار از این نظر این است که چاپ تمام رنگی، پوشش کامل ظرف، امکان استفاده از جلوه های متالایز، شفاف، مات یا براق و همچنین طراحی ۳۶۰ درجه باعث می شود محصول در قفسه فروشگاه بیشتر جلب توجه کند.

در مقابل لیبل پشت چسب دار نیز کیفیت چاپ بسیار بالایی دارد اما به دلیل محدود بودن سطح چاپ، آزادی عمل کمتری در طراحی بسته بندی ایجاد می کند.

۵. هزینه تولید

از نظر اقتصادی، شرایط به تیراژ تولید و نوع پروژه بستگی دارد. لیبل پشت چسب دار معمولاً هزینه اولیه پایین تری دارد؛ زیرا تجهیزات نصب آن ساده تر است و نیازی به تونل شرینک یا سیستم های حرارتی ندارد.

از دیگر سو لیبل شرینک به تجهیزات تخصصی تر، تونل بخار یا هوای گرم و فیلم های مخصوص نیاز دارد که هزینه سرمایه گذاری اولیه را افزایش می دهد. البته برای بسیاری از برندهای بزرگ، افزایش جذابیت محصول و ارزش افزوده ایجاد شده، این هزینه را توجیه می کند.

جمع بندی

لیبل شرینک و لیبل پشت چسب دار هر دو از مهم ترین روش های برچسب گذاری محصولات هستند، اما تفاوت های اساسی در ساختار، نحوه نصب، میزان پوشش، زیبایی ظاهری، هزینه و کاربرد دارند. لیبل شرینک با پوشش کامل ۳۶۰ درجه، کیفیت بصری بالا و قابلیت استفاده روی ظروف پیچیده، گزینه ای مناسب برای برندهایی است که به دنبال ایجاد تمایز در بازار و افزایش جذابیت بسته بندی هستند. در مقابل لیبل پشت چسب دار به دلیل نصب آسان، هزینه کمتر و سادگی فرآیند تولید، همچنان یکی از اقتصادی ترین و پرکاربردترین روش های لیبل گذاری به شمار می رود.